food and politics

Neden insan inanmadığı bir gelecek için savaşır? Sadece kendisini, ailesini, doğmamış çocuklarını düşündüğü için mi? Yoksa bir ideal uğruna mı? Evet, bir ideal uğruna. İnsan ideale nasıl motive olur? Ben evimde yaşasaydım bu kadar idealize olacak mıydım? Yoksa bu gurbetçiliğin romantikliği mi?

Kendimle alakalı çok şey bilmiyorum. Yolum uzun. Ama biliyorum ki inandığım şeyler var. Hakka, hukuka, milletlerin eşitliğine, tarihin saçmalığına, eşit ve hakça bir geleceğe inanıyorum. İnandıkça da yerimde rahat durabilmem mümkün değil. Ve malesef eşitçilik bugünün Türkiye’sinde bir suç.

Ben özgürlük arayışına doğmadım. Ben zaten özgürdüm. Ben azınlık doğmadım. Ama azınlığın sözünün çoğunluğun kanısına eşdeğer olduğunu özümseyerek büyüdüm. Benim ailemde Kürt, Çerkes, Alevi olmadı. Ama ben kendimi bildiğimden beri unutulan, küçümsenen herkes için dertlendim. Belki çok safça.

Ben aramızda “ırk” konuşmak yerine asgari ücret konuşmak istedim. Bir Türk olarak değil, bir Türkiyeli olarak. Geçmişindeki hataları kabullenen, şimdiki ve geleceğindeki çeşitliliği kucaklayan. Ben böyle bir Türkiye hayal ederek kendimi büyüttüm. Bu toprakların bütün kültürlerine eşitçe sahip çıkmak isteyerek. Sebebi basit. İnsanlar eşittir.

Ve tam da bu yüzden devletin laik olması önemlidir. O devlette çoğunluk kim olursa olsun, sen kim olursan ol. Sana benzeyenlere eşitlik vaat etmek kolaydır. Peki ya sen olmayanlara? Seni ne kadar kızdırsa da kolay mıdır “başka” bir gruba “eşitiz” demek? İşte herkese güven getiren budur aslında. Bir laik devlette eşitlik herkes için aynı anlama gelmelidir. Sağcı solcu her kimse, her insanın “eşitlik” anlayışı aynı olmalıdır. Hak, adalet, eşitlik. Sarsılmaması gereken değerler. Ama gel gör ki oldum olası sallantıdalar. Biz, Türkiye, aslında ne kadar hak deneyimledik? Biz hep arayışındaydık. Kürtler arayışında, siyasal İslamcılar arayışında, söz gelimi marjinaller arayışında…

İnsanları anlamak için kategoriler yaratıyoruz. Ve dünyanın en komplike canlısı olan insanı bu kategorilere sığdırmaya çalışıyoruz. Dünyanın her yerinde insan bu gafa mahkum.

Her şeyin sonunda, içini dolduramadığımız bir eşitlik uğruna birbirimizi yedik. Ve yemekteyiz.

An Idealism of a Turkish Citizen

Why do people fight for an uncertain future? Is it only for themselves, their families, and their unborn children? Or is it for an ideal? Maybe for an ideal. How does one become motivated by an ideal? Would I have been so idealistic if I had stayed in my country? Or is it the romanticism of being an expatriate?

I don’t know much about myself. My journey is long. But I do know that I believe in certain things. I believe in justice, equality, the equality of nations, the absurdity of history, and a future that is fair and just. And as long as I believe, I cannot stay still. Unfortunately, advocating for equality is a crime in today’s Turkey.

I wasn’t born into a quest for freedom. I was already free. I wasn’t born into a minority. But I grew up understanding that the voice of minorities is equal to the majority’s consensus. In my family, there were no Kurds, Circassians, or Alevis. But since I can remember, I cared about those forgotten and marginalized, without knowing their stories. Maybe it’s too naive.

I wanted to talk about things that we all care about. Like the minimum wage, not “race.” Not as a Turk but as a Turkish citizen. Embracing diversity, acknowledging past mistakes, and embracing diversity in the present and future. I grew up imagining such a Turkey. I wanted to embrace all the cultures on this land equally. The reason is simple, because all people are equal.

And that’s why it’s important for a State to be secular. Promising equality to those who resemble you is easy. But what about those who are “not like you”? Is it easy to say “we are equal” to another people, even if they “annoy you”? Laicity is what actually brings trust to everyone. In a secular state, equality should mean the same thing for everyone. Whether you’re right-wing or left-wing, whatever colour you think you are, everyone’s understanding of “equality” should be the same. Rights, justice, equality. Values that should not be shaken. But, as you can witness, they have always been in turmoil. We, people of Türkiye, how much justice have we experienced? We have always been in search. Kurds are in search, political Islamists are in search, so called marginalized groups are in search…

We create categories to understand people. And we try to fit humans, the most complicated living being on Earth, into these categories. Everywhere in the world, humans are condemned to this folly.

At the end of it all, for an equality that we cannot fulfill ourselves, we devoured each other. And we are still doing so.